Douane en de Europese Unie

Toen er nog geen Europese Unie was in Europa had elk land zijn eigen invoerrechten en bijbehorende regels. Dit werd na Wereldoorlog II gezien als een mogelijke bron van nieuwe conflicten tussen landen. Om nieuwe oorlogen te voorkomen werd besloten dat de economieën van de Europese landen nauwer met elkaar verbonden moesten raken door de kolen- en staalindustrie samen te laten werken en door meer handel met elkaar te drijven. Hiervoor was het nodig dat de onderlinge invoerrechten werden afgeschaft. De zes landen die de Europese Unie hebben opgericht, te weten België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland, besloten toe een douaneunie te gaan vormen. Dit hield in dat er onderling tussen de lidstaten geen invoerrechten meer zouden worden geheven en dat de heffingen tegenover andere landen in alle zes de landen even hoog zouden worden. Dat laatste was nodig om te voorkomen dat importeurs goederen zouden invoeren in een land met de laagste invoerrechten om ze vervolgens naar een land met hoge invoerrechten te brengen. Zo werden de invoerrechten in Hamburg, Rotterdam en Genua overal even hoog. Het vormen van een douane-unie is vaak de eerste stap op weg naar verdere samenwerking tussen landen. Zo is er in Noord Amerika een douaneunie tussen Canada, de U.S.A. en Mexico, genaamd NAFTA (North American Free Trade Association).  Er is bij voorbeeld ook een (gedeeltelijke) douane-unie tussen de Europese Unie en Turkije.

De 27 landen van de Europese Unie zijn:

1. België
2. Bulgarije
3. Cyprus
4. Denemarken
5. Duitsland
6. Estland
7. Finland
8. Frankrijk
9. Griekenland
10. Hongarije
11. Ierland
12. Italië
13. Letland
14. Litouwen
15. Luxemburg
16. Malta 
17. Nederland
18. Oostenrijk
19. Polen
20. Portugal
21. Roemenië
22. Slovenië
23. Slowakije
24. Spanje
25. Tsjechië
26. Verenigd Koninkrijk
27. Zweden

Meer informatie vindt U verder over de volgende onderwerpen:

• Handel en wetgeving
• Douanewetgeving