Handel en wetgeving in de Europese Unie

Inmiddels wordt de Europese Unie gevormd door 27 landen. Alle landen die sinds het begin zijn toegetreden, hebben telkens de onderlinge invoerrechten afgeschaft en de invoerrechten tegenover derden landen gelijk getrokken. Hierdoor is er een Europese binnenmarkt ontstaan waarin ondernemers zonder bescherming van invoerrechten met elkaar moeten concurreren. Als gevolg hiervan gaan landen zich specialiseren in producten die ze goed en goedkoop kunnen maken. Ze kunnen dan grotere hoeveelheden produceren, want de producten kunnen zonder handelsbarrières in alle landen van de EU verkocht worden. Maar ook al zijn er geen onderlinge invoerrechten, toch kunnen andere overheidsregels een belemmering vormen voor de vrije handel binnen de Europese Unie. Daarom probeert ‘Europa' allerlei andere handelsregels te unificeren en harmoniseren. Uniforme regels gelden in alle landen van de Eurpese Unie. Zo zijn er allerlei regels waaraan auto's moeten voldoen. Maar als een auto eenmaal in één land is toegelaten, dan moeten de andere landen die auto ook toelaten. Dit soort regels wordt in Brussel vastgelegd in verordeningen. Een verordening geldt als een wet in heel Europa en de burgers en bedrijven kunnen er direct een beroep op doen. Andere onderwerpen zijn geharmoniseerd. Zo zijn er regels die zeggen dat elk land zijn wetgeving moet aanpassen aan de Europese besluiten. Een dergelijke regel heet een richtlijn. Een land moet bij voorbeeld richtlijnen voor veilig voedsel in eigen wetgeving omzetten. Burgers en bedrijven kunnen zich dan alleen beroepen op die nationale wetgeving en niet op de Brusselse richtlijn. Als regels onduidelijk zijn is het echter altijd mogelijk naar de Europese rechter te stappen, die dan uiteindelijk de uitleg van de wet bepaalt.  Maar rechtszaken in Europa zijn gecompliceerd, duur en duren vaak lang, soms tot wel 10 jaar!